Aᴙᥡᥑᴎ࿐

Other Entries

നന്ദി...

 
 
ഞാനെന്ന ഉപ്പില്‍ 
വിഷം പൂത്തുലഞ്ഞ 
കാലങ്ങളിലാണ് 
നീയെന്നില്‍ 
പ്രണയമരം 
നടുന്നത്, 
 
കാല്‍ക്കീഴിലെ 
അവസ്സാന തരി മണ്ണും 
നുകര്‍ന്ന്, 
ഹൃദയഭിത്തികള്‍ തുരന്നു 
നീവെട്ടിയ 
ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടെയാണ് 
എന്നില്‍ 
പ്രണയം തളിര്‍ത്തതും 
ഞാന്‍ എന്നിലെക്കെത്തിയ 
ആദ്യ സഞ്ചാരിയായതും... 
 
നീയെന്ന 
വടമരച്ചുവട്ടിലെ 
ഓര്‍മ്മകളിലാണ് 
ഞാന്‍ ബുദ്ധനാകുന്നതും 
ചിന്തകളിലേക്കായിരം 
കനലുകള്‍ പൂത്തിറങ്ങുന്നതും... 
 
നന്ദി, 
എന്നെ ഞാനാക്കുവാന്‍ 
തനിയേ നടന്ന 
കനല്‍വഴികളില്‍ 
കൂര്‍ത്ത മുള്ളുകളായതിന്, 
എന്നിലെ 
അവസ്സാന തരി ഉപ്പിലും 
വിഷം വിരിച്ചതിന്...
Posted in കവിത on July 24 2020 at 10:47 AM

Comments (6)

No login